พ่อผมเป็นคนจีนอพยพที่พึ่งมาตั้งรกรากที่เมืองไทยเมื่อประมาณยี่สิบเก้าปีที่แล้ว ถ้าจะพูดให้ชัดเจนมากกว่านั้น พ่อพาแม่ที่อุ้มท้องผมอยู่ แล้วมาคลอดผมหลังจากที่ถึงแผ่นดินไทยได้ไม่ถึงครึ่งปี

ในขวบต้นชีวิตของลูกๆ คงเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับพ่อแม่ทุกคน รวมถึงพ่อแม่คนจีนคู่นี้เช่นกัน

การที่ต้องมาอยู่ในประเทศแปลกหน้า ที่ไม่รู้จักใครเลย เพื่อนที่ดีที่สุดของพ่อแม่ก็คงเป็นลูกชายคนเดียวแน่ๆ แต่ผมไม่รู้ว่าพ่อได้เตรียมใจไว้รึเปล่าว่า เมื่อเวลามาถึง หลายๆอย่างจะต้องเปลี่ยนไปตามแต่วิถีและจังหวะของชีวิตจะพาไป

ผมได้มีโอกาสเข้าเรียนในโรงเรียนประถมที่ดีที่สุดของอำเภอ ผมจำไม่ได้แล้วว่าค่าเทอมของผมตอนนั้นเท่าไหร่ แต่ผมสามารถเดาได้ว่า มันคงสาหัสแน่ๆ เพราะผมจำได้แม่นว่า เวลาพ่อซื้อดินสอตราม้ามาให้ผมใช้ ผมจะหักครึ่งเจาะรูร้อยเชือกเพราะคล้องคอผมไว้ ไม่ให้มันหาย และเกือบจะทุกเย็นผมก็จะทำให้พ่อหัวเสียเพราะผมมักจะกลับโดยที่ไม่รู้ว่าดินสอแท่งนั้นมันหายไปไหนแล้ว

นอกจากพ่อแม่ต้องเสียเงินเพื่อเป็นค่าเล่าเรียนแล้ว พ่อแม่ยังต้องเสียลูกชายหนึ่งคนให้กับวัตนธรรมไทย เพราะยิ่งนานวันที่ผม