เคยกันมั้ยครับที่โชคชะตาโชคตะกรรมนำพาให้เรามาอยู่ในเหตุการณ์กระอักกระอ่วมเหมือนพี่เบิร์ดร้องไว้

"กลับตัวก็ไม่ได้ให้ไปต่อไปก็ไปไม่ถึง"

หรือ

"ฉันมาทำอะไรที่นี่"

 

เท่าที่จำได้...ผมเคยอยู่ในเหตุการณ์คลาสสิคที่ว่าในชีวิตการทำงานโรงแรมหลายครั้ง แต่ที่จำได้ลืมมีอยู่สองครั้ง

 

 

รั้งแรกเกิดที่กรุงเทพนี้เองครับ

วันนั้นผมทำงานตามปกติ แล้วก็มีแม่ลุกแหม่มคู่หนึ่งมาติดต่อสอบถามข้อมูล

ก็นึกว่าไม่มีอะไรครับ เราก็ทำงานตามปกติหันไปยิ้มให้ลูกชายแร็ปเปอร์หนึ่งครั้งเป็นมารยาทและคุยกับคุณแม่ต่อ

ระหว่างที่คุยกับคุณแม่ หางตาข้างขวาก็เหลือบไปเห็นคุณลูกกำลัง...

คิดว่าแคะขี้มูก ถอนขนจมูก เรอ ตดใช่มั้ยครับ...หึหึหึจะบอกว่าของพวกนั้นไม่สามารถสั่นประสาทผมได้หรอกครับ แต่คุณลูกกำลัง...

 

 

 

ถอนขนคิ้วครับ

 

 

 

 

เกิดมาจากท้องแม่จะสามสิบปีแล้วพึ่งเคยเห็นคนถอนขนคิ้วในระยะหายใจรดหน้ากัน
ก็วันนี้แหละครับ


แค่เห็นก็วางสายตาไม่ลงแล้วครับ


ผมยอมรับเลยครับ ว่าขณะที่คุยกับคุณแม่ แต่สมาธิทั้งหมดของผมมันโดนแรงดึงดูดจาก
คุณลูกข้างๆ และแอบลอบมองคุณลุกหลายครั้ง

 


ส่วนคุณแม่ก็ไม่ได้ห้ามปรามอะไรเล้ย สงสัยชินแล้ว มันก็เหมือนจาม เหมือนแคะขี้มูก เกาแขนธรรมดาๆนี่แหละ คุณแม่นั่น เรื่องเยอะเหลือเกิน ถามไม่จบสักที ส่วนคุณลูกนั้น ยืนทรมานความรู้สึกผมตลอดเวลา จนกระทั่ง
ไฮไลด์อยู่ที่การถอนมาแล้วนำมาดม...

 

เท่านั้นแหละครับ

 

 

 

 

 

"เฮ่ย...ใครก็ได้ มาดูแม่ลูกคู่นี้ที พี่มีธุระด่วนว่ะ"

 

 

 

 

 

 

 

เหตุการณ์อีกครั้งที่กล้ำกลืนที่สุดครั้งหนึ่งที่หลับตาผมก็ยังเห็น

ครั้งหนึ่งผมทำงานที่โรงแรมที่บริเวณสามเหลี่ยมทองคำ เป็นโรงแรมในป่าไผ่ครับ
มองไปทางไหนก็มีแต่ไผ่ไผ่ไผ่


ทำงานในป่าแบบนี้ ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะเจองูเงี้ยวเขี้ยวขอ ต่างๆนานา
ผมไม่อายเลยที่จะบอกทุกผู้ทุกคนว่า...กูกลัวกบและทุกอย่างที่มันหนืดๆๆ

ผมถือว่าคนอื่นรู้แล้วจะได้ช่วยเราได้บ้างแต่ก็ลืมคำพระไปครับ

 

 

 

 

"ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน"

 

 

มีคืนหนึ่ง ฝนตกหนักมากมาก ใบใผ่ปลิวไปทั่วบริเวณ
ฝนตกหนักจนเราเริ่มกลัว และสงสัยว่า
นี่เทวดาตั้งใจจะให้ทำให้ฝนตกคืนนี้จนหมดฟ้าเลยรึไงนะ

ฝนตกต่างจังหวัดยิ่งในป่าแล้ว ผมกล้าพูดได้เลยว่า มันน่ากลัวมากกว่าในเมืองหลายเท่า
คงเพราะบรรยากาศที่มืดมิดด้วยมั้ง
ที่โรงแรมไม่มีไฟเปิดระหว่างทางไปห้องพักเลยครับ จะมีก็แต่ตะเกียงน้ำมันดวงน้อยๆ
ซึ่งตอนนี้แพ้แรงลมและแรงฝนไปเรียบร้อยแล้ว

เดชะบุญ....ผมต้องพาแขกสองคนไปส่งที่ห้อง กะระยะทางแล้วก็ประมาณ แปดร้อยเมตรได้
ในวันธรรมดา เราต้องใช้ตะเกียงเจ้าพายุแบบใส่น้ำมันไปส่ง แต่คืนนี้ผมใช้ไฟฉายดีกว่า

สาบานได้ว่าคืนนั้นผมไม่ได้ใช้ไฟฉายส่องทางเดินเลยครับ
แต่ผมส่องหาว่า มีกบ เขียด คางคก อะไรอยู่ข้างหน้ารึเปล่า
วินาทีนั้นผมเลือกที่จะเจองูมากกว่าพวกกบมากกว่าเสียอีก

และในคืนป่าไผ่ ฝนตกหนัก...และโชคก็เข้าข้างผม


แม่เจ้าโว้ย.......

 

 

 

 


มันมาเป็นอัลบั้มเต็มเลยครับ

ไล่สี ไล่ขนาด ไล่ชนิดเลยครับ

 

 

 

 

 

 

ที่เอ่ยไปข้างบนทั้งหมด มากันเป็นเมดเล่ย์เลยคร้าบบบบ

 

 

 

 

 

 

 

 

โอ้วว์ว์ เอามีดมาแทงอกกูเลยดีกว่า

 

 

 

 

ผมสะดุ้งเฮือกแล้วเฮือกอีก ถึงแม้มันแค่ทำตัวพองอยู่เฉยๆก็เถอะ

โชคดีที่ผมเดินนำหน้าแขก ไม่เช่นนั้นเค้าต้องจับอาการได้แน่ๆ ว่าไอ้บ้านี้มันกลัวกบจนหน้าซีด
ตดขี้จะเล็ดอยู่แล้ว

วินาทีนั้นรู้เลยครับว่า fear factor ไม่ได้จัดฉากจริงๆ

ถึงห้องแขก ผมทำใจอยู่พักหนึ่ง แล้วเดินกลับอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจสิ่งขวางทางทั้งหลาย

เดินๆไป สมองก็เริ่มคิดไปเรื่อยเปื่อย ว่าจะมีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกมั้ยเนี้ย
บังเอิญว่า สมองหาคำตอบให้ตัวมันเองได้ครับ....

 

 

 

 

 


ทาก...คือคำตอบ

 

 

 

 

ไม่รู้ผีป่าซาตานตนใดทำให้ผมก้มลงมองเศษใบใผ่เรียวๆที่หล่นเต็มทางเดิน
ไฟส่องตาม....หยุดมอง....เอ๊ะ...มีการเคลื่อนไหว

ก้มลงมองให้ชัดขึ้น...

 

 

 

 

 

 

 

 

ใบใผ่เหี้ยอะไรมีหูด้วย

เท่านั้นแหละครับ

 

 

 

 

 


(........) กรุณาเติมคำอุทานเองครับ...เพราะวิชัยร้องไม่ออก

 

 

ไม่รู้ว่า พี่ๆทากกำลังจะยกพวกไปออกรบกับพวกกบข้างคางคกรึเปล่า เพราะมากันเยอะเชียว
ขนคอลุก ขนแขนตั้ง แต่ก้าวขาไม่ออก

 

ตรรกะเบื้องต้นเริ่มคิดแล้วครับว่า ที่ผ่านมาใบใผ่...ไม่ใช่ใบใผ่...
ผมเอาไฟฉายส่องย้อนกลับไปทางที่พึ่งย่ำเดินมา

 


 

 

โอ้ว.....(......)กรุณาเติมคำอุทานเองครับ เพราะวิชัยวิ่งป่าราบไปแล้วครับ

 

edit @ 12 Jan 2008 15:09:19 by doggiestyle

Comment

Comment:

Tweet

ยี้

#37 By shrtcake on 2010-09-20 01:17

ชอบมากครับ

#36 By Download All Mp3 (203.156.6.108) on 2009-07-17 01:03

เอิ๊กๆๆๆ ฮาได้อีก ผมหละนับถือพี่จริงๆ

#35 By สับปะรด (195.189.142.86) on 2009-07-16 17:36

เอิ๊กๆๆๆ ฮาได้อีก ผมหละนับถือพี่จริงๆ