เคยกันมั้ยครับที่โชคชะตาโชคตะกรรมนำพาให้เรามาอยู่ในเหตุการณ์กระอักกระอ่วมเหมือนพี่เบิร์ดร้องไว้

"กลับตัวก็ไม่ได้ให้ไปต่อไปก็ไปไม่ถึง"

หรือ

"ฉันมาทำอะไรที่นี่"

 

เท่าที่จำได้...ผมเคยอยู่ในเหตุการณ์คลาสสิคที่ว่าในชีวิตการทำงานโรงแรมหลายครั้ง แต่ที่จำได้ลืมมีอยู่สองครั้ง

 

 

รั้งแรกเกิดที่กรุงเทพนี้เองครับ

วันนั้นผมทำงานตามปกติ แล้วก็มีแม่ลุกแหม่มคู่หนึ่งมาติดต่อสอบถามข้อมูล

ก็นึกว่าไม่มีอะไรครับ เราก็ทำงานตามปกติหันไปยิ้มให้ลูกชายแร็ปเปอร์หนึ่งครั้งเป็นมารยาทและคุยกับคุณแม่ต่อ

ระหว่างที่คุยกับคุณแม่ หางตาข้างขวาก็เหลือบไปเห็นคุณลูกกำลัง...

คิดว่าแคะขี้มูก ถอนขนจมูก เรอ ตดใช่มั้ยครับ...หึหึหึจะบอกว่าของพวกนั้นไม่สามารถสั่นประสาทผมได้หรอกครับ แต่คุณลูกกำลัง...

 

 

 

ถอนขนคิ้วครับ

 

 

 

 

เกิดมาจากท้องแม่จะสามสิบปีแล้วพึ่งเคยเห็นคนถอนขนคิ้วในระยะหายใจรดหน้ากัน
ก็วันนี้แหละครับ


แค่เห็นก็วางสายตาไม่ลงแล้วครับ


ผมยอมรับเลยครับ ว่าขณะที่คุยกับคุณแม่ แต่สมาธิทั้งหมดของผมมันโดนแรงดึงดูดจาก
คุณลูกข้างๆ และแอบลอบมองคุณลุกหลายครั้ง

 


ส่วนคุณแม่ก็ไม่ได้ห้ามปรามอะไรเล้ย สงสัยชินแล้ว มันก็เหมือนจาม เหมือนแคะขี้มูก เกาแขนธรรมดาๆนี่แหละ คุณแม่นั่น เรื่องเยอะเหลือเกิน ถามไม่จบสักที ส่วนคุณลูกนั้น ยืนทรมานความรู้สึกผมตลอดเวลา จนกระทั่ง
ไฮไลด์อยู่ที่การถอนมาแล้วนำมาดม...

 

เท่านั้นแหละครับ

 

 

 

 

 

"เฮ่ย...ใครก็ได้ มาดูแม่ลูกคู่นี้ที พี่มีธุระด่วนว่ะ"

 

 

 

 

 

 

 

เหตุการณ์อีกครั้งที่กล้ำกลืนที่สุดครั้งหนึ่งที่หลับตาผมก็ยังเห็น

ครั้งหนึ่งผมทำงานที่โรงแรมที่บริเวณสามเหลี่ยมทองคำ เป็นโรงแรมในป่าไผ่ครับ
มองไปทางไหนก็มีแต่ไผ่ไผ่ไผ่


ทำงานในป่าแบบนี้ ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะเจองูเงี้ยวเขี้ยวขอ ต่างๆนานา
ผมไม่อายเลยที่จะบอกทุกผู้ทุกคนว่า...กูกลัวกบและทุกอย่างที่มันหนืดๆๆ

ผมถือว่าคนอื่นรู้แล้วจะได้ช่วยเราได้บ้างแต่ก็ลืมคำพระไปครับ

 

 

 

 

"ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน"

 

 

มีคืนหนึ่ง ฝนตกหนักมากมาก ใบใผ่ปลิวไปทั่วบริเวณ
ฝนตกหนักจนเราเริ่มกลัว และสงสัยว่า
นี่เทวดาตั้งใจจะให้ทำให้ฝนตกคืนนี้จนหมดฟ้าเลยรึไงนะ

ฝนตกต่างจังหวัดยิ่งในป่าแล้ว ผมกล้าพูดได้เลยว่า มันน่ากลัวมากกว่าในเมืองหลายเท่า
คงเพราะบรรยากาศที่มืดมิดด้วยมั้ง
ที่โรงแรมไม่มีไฟเปิดระหว่างทางไปห้องพักเลยครับ จะมีก็แต่ตะเกียงน้ำมันดวงน้อยๆ
ซึ่งตอนนี้แพ้แรงลมและแรงฝนไปเรียบร้อยแล้ว

เดชะบุญ....ผมต้องพาแขกสองคนไปส่งที่ห้อง กะระยะทางแล้วก็ประมาณ แปดร้อยเมตรได้
ในวันธรรมดา เราต้องใช้ตะเกียงเจ้าพายุแบบใส่น้ำมันไปส่ง แต่คืนนี้ผมใช้ไฟฉายดีกว่า

สาบานได้ว่าคืนนั้นผมไม่ได้ใช้ไฟฉายส่องทางเดินเลยครับ
แต่ผมส่องหาว่า มีกบ เขียด คางคก อะไรอ