ผมเริ่มเข้าวงการวงจรโรงแรมตั้งแต่ปีสองพัน ตอนนี้ก็ปาเข้าไปเจ็ดปีแล้ว

ไม่รู้ว่า ได้คุยกับลูกค้าต่างชาติมากี่คน แต่เคยคุยเล่นๆกับเพื่อนว่า
ถ้าเราไปเที่ยวฮ่องกงหรือสิงคโปร์ เราจะต้องได้เจอกับลูกค้าที่เราเคยคุยด้วยที่นั่นแน่ๆ

ผมจำได้ว่า ผมเคยบอกไว้ในเอนทรีหนึ่งว่า ทัศคติที่ดีเป็นสิ่งที่จำเป็นที่สุด ไม่ว่างานใดๆ ก็ตาม
แต่เอนทรี ผมขอนอกบทมาบ่นครับ (ทุกทีก็บ่นอยู่แล้วนี่หว่า)

คนที่อ่านเอนทรีผมบ่อยๆ คงจะมีบ้างที่ทำงานทางด้านสายบริการ ซึ่งธรรมชาติของมันเนี้ยก็น่าเบื่อ เหนื่อยและ น่ารำคาญจิตอย่างสูงในบางเวลา ผมก็เลยอยากรวบรวมไอ้พวกลูกค้าป่วยๆ เสื่อมๆ ไว้เป็นอนุสรณ์สักครั้ง

วันนี้ผมก็ขอเสนอหนึ่งประเภทที่นึกออกทันทีเวลาให้นึกถึงแขกเกรียน ลูกค้าประเภทนั้นคือ

 พวกขี้เบ่ง

เดาว่าสืบสายเลือดมาจากชนชั้นสูงจากยุคเมโสโปเตเมียนโบราณที่กินดิน กินหญ้าเป็นอาหาร
น่าเสียใจครับที่ส่วนใหญ่ลูกค้าประเภทจะเป็นชนชาติไทยครับ
คือไม่รู้ว่ามึงขี้ไม่ออกรึไงถึงต้องมาเบ่งนอกสถานที่กันด้วย และที่น่าสนใจมากไปกว่านั้นนะครับ ร้อยละเก้าสิบของพวกขี้เบ่ง มีปัญหาความจำ ทั้งนั้น


อาการเบ่งก็จะคร่าวๆดังต่อไปนี้

 

เมิงรู้มั้ยว่ากูลูกใคร

ได้ยินประโยคแบบนี้ทีไร จะรู้สึกปวดตับ ปวดหัว อยากกินยาหม่องเข้าไปทั้งตลับ แล้วไปกระโดดลงน้ำเจ้าพระยา

อันนี้ออกแนวความจำเสื่อม เลยออกมาหาบุพการี หรือไม่ก็เป็นเด็กกำพร้าระยะเรื้อรัง เกิดปัญหาที่ร่องสมองอย่างฉับพลัน

ส่วนใหญ่อาการเล่านี้จะเกิดเมื่อบางสิ่งอย่างไม่ถูกใจ ต่อมไร้ท่อจะหลั่งสารเบ่งเข้าสู่สมองทำให้เกิดอาการเด็กกำพร้าฉับพลัน


ส่วนมากจะออกมากจากวัยรุ่นสุดเสื่อม ที่คิดว่าตัวเองโคตรเท่ มากับสาวๆที่สมองเลื่อนลอยที่เผลอออกกับไอ้บ้าเหล่านั้น  

 

คุณน่าจะรู้นะว่า ผมชื่ออะไร (คนผีตือ แบบนี้ มีจริงๆครับ เจอมาแล้ว)

อันนี้ก็เซ็งจิตไม่แพ้ข้างบน ลองนึกตามนะครับ วันนั้นเราทำงานอย่างสนุกสนาน งานเยอะแต่กำลังมันส์ ถ้ามีเพลงประกอบ จะต้องเป็นเพลง up beat สนุกๆ แล้วก็มีไอ้เหี้ยตัวหนึ่งเดินมา ทำหน้าเหี้ยๆ พูดภาษาเดียวกับเรา แล้วบ่นถึงสิ่งต่างๆ ในโรงแรมที่ไม่เข้าท่าสำหรับมัน แล้วก็พูดต่อว่า..."มึงรู้มั้ยว่ากูเป็นใคร"

โลกมืดเลยครับ เพลงประกอบที่ว่าก็ดับทันที...

ต่อมไร้ท่อมึงเสียรึไง ถึงเที่ยวถามคำถามป่วยๆแบบนี้ ตัวเอ็งแม่งยังจำตัวเองไม่ได้ แล้วโผมกูจะรู้จักมั้ยยย 

...อันนี้พี่ต้องรีบเอาซุปไก่สกัดฉีดเข้าเส้นโดยด่วนที่สุดครับ หรือไม่ก็แนะนำให้กินไก่ดำทั้งตัวเลย ความจำจะได้ดีขึ้น ผมเคยเจอปัญหาแบบนี้ครั้งหนึ่ง ตอนที่อยู่ที่ภูเก็ต...วันนั้นยุ่งมากแล้วก็มีป้าหน้าเหี้ยตัวหนึ่ง ไว้ผมทรงบินลาบอง ใครนึกทรงบินลาบองไม่ออกให้ไปดูคุณหญิงต่างๆที่ต้องทำทรงผมเป็นเกลียวคลื่น...

ไอ้ป้าก็ปรี่มาระบายความอัดอั้นว่า ทำไมไม่มีใครปรนนิบัติเธอเลย รอตั้งนานแล้ว... แล้วก็ถามว่า...รู้มั้ยว่าชั้นเป็นใคร...

จำได้แม่นว่า วันนั้นผมพาซื่อตอบว่า ไม่รู้ครับ โอ้โห...โดนด่ากระจุย

 

ผมรู้จักเจ้าของโรงแรม และรู้จัก...

ได้ยินแต่ละที แทบอยากจะอ้วกด้วยความเอียน...

รู้จักเจ้าของโรงแรมแล้วไง...กูก็รู้จักเจ้าของโรงแรมนี้ว้อย สัด...

รู้จักคนนู่น คนนี้ คนนั้น ไอ้เปรตทำไมมึงไม่ไปสมัครเล่นเกมทศกัณท์เลยวะ

ประเภทนี้มักจะเปิดบทสนทนาโดยถามหาใครสักคน ที่มีตำแหน่งใหญ่โตก่อน เพื่อแสดงให้เรารู้ว่า "กูรู้จัก somebody นะว้อย" เพื่อทำการขอสิ่งต่างๆ ฟรีตาม

ปัญหาระดับซากอ้อยนี้ เรื้อรังมากครับในวงการโรงแรมและร้านอาหาร จน