ถ้าจะให้ผมบรรยายทริปเชียงใหม่ในจบด้วยคำเพียงคำเดียว
มันคงจะเป็นคำว่า "เล็ดราด!!!" คือสุดยอดจนไม่สามารถอดกลั้นไว้ได้

มันเป็นอะไรๆ ที่มีภาพจำหลายๆ อย่างมารวมกัน
ร้านขายหนังสือเล็กๆ ใต้ต้นไม้ใหญ่ คอนเสิร์ตเล็กๆ เพลงเพราะๆ พูดคุย หัวเราะ พูดคุยและถ่ายรูปกับคนแปลกหน้าที่คุ้นเคย


อันหลังสุดนี่ อ่านแล้วคงจะงงๆ "คนแปลกหน้าที่คุ้นเคย" แต่ผมหมายความอย่างนั้นจริงๆ
คงมีไม่บ่อยที่จะมีใครก็ไม่รู้ที่รู้จักเมตตาเอ็นดูชื่นชมเรา และมาคุยกับเรา ขอถ่ายรูปกับเรา โดยที่เราไม่รู้สึกเคอะเขิน มันมีไม่บ่อยจริงๆ และถ้าสิ่งเหล่านั้นทั้งหมดจะเกิดขึ้นพร้อมกันในที่ไหนสักที่
ที่แห่งนั้นต้องเป็นเชียงใหม่เท่านั้น...

  
เอนทรีนี้...ต้องเพลงนี้ครับ...

 

บอกตรงๆ ว่าผมตื่นเต้นกับการมาเชียงใหม่มาก เพราะนานมากแล้วที่ไม่ได้เที่ยว ครั้งนี้ยิ่งพิเศษตรงที่ได้มาขายหนังสือกับอะบุ๊ค พี่บิ๊กและคณะล่วงหน้าไปเชียงใหม่ก่อนแล้วโดยรถตู้ ส่วนผม ใบพัดและอัพโชคดีนิดหน่อยที่ได้นั่งเครื่องกันสามคนหลังจากเหตุการณ์ "คุณก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"คลี่คลายลง

(รูปทั้งหมดที่ถ่าย ไม่ค่อยชัดนะครับ เพราะถ่ายจากมือถืออะครับ...วิชัยลืมหยิบกล้องไป...)


ที่อุทยานแห่งชาติสุวรรณภูมิ ได้เจอกับอัพ และใบพัดโดยที่มีแสตมป์และวง the begins ตามมาสมทบ ผมค่อนข้างแปลกใจมากที่แสตมป์เป็นกันเองมาก ทั้งๆ ที่เพิ่งพบกันครั้งแรก
เครื่องออกตามเวลาที่กำหนดไว้เพราะเป็นการบินไทย เพราะหากเป็นแอร์เอเชีย พวกเราคงจะเมือกอยู่ในสนามบินอีกอย่างน้อยครึ่งชั่วโมงเพราะเครื่องคงจะดีเลย์อย่างไม่มีสาเหตุเหมือนกับสโลแกนที่ว่า "แอร์เอเชีย...ดีกว่าเดิน"

คำพูดคำแรกที่ผมพูดกับอัพตอนเหยียบเชียงใหม่คือ "หนาวแล้ว หนาวแล้ว" หากความหนาวมีกลิ่น