ผมเคยคุยกับรุ่นน้องที่โรงแรมเล่นๆ ว่า แขกที่มาพักโรงแรมทุกคนในโลกรู้จักกัน และแขกทุกคนนั้นชอบเห็นความชิบหายของพนักงานหน้าฟร้อนท์


โดยปกติแล้วหนึ่งรอบจะมีพนักงานต้อนรับในเคาน์เตอร์แบบเต็มรอบเลยเนี่ย ประมาณ 5 คนอันนี้ไม่รวมดิวตี้เมเนเจอร์อีกคน รวมทั้งหมดเป็น 6 คน แล้วการที่จะมีพนักงานเต็มรอบ 6 คนนั้น มันยากมาก เพราะส่วนใหญ่แล้วแต่ละวันจะมีพนักงานหยุดเสมอ
แต่ธรรมชาติ...หรือต้องเรียกอีกอย่างว่าอาถรรพ์ของงานโรงแรมก็คือ

แขกจะมาเวลาคนไม่มี...

เวลาคนเต็มเคาน์เตอร์ยืนกันแพ ยืนกันเป็นคอนโดหยั่งก๊ะนักร้องอาร์เอสล็อบบี้ก็จะโล่ง มีแต่เสียงเพลง เสียงลม ต่เวลาคนขาดๆ แล้วเนี่ย มักจะโดนแขกรุมเป็นโต๊ะจีนลิงลพบุรีเสมอ

และอาถรรพ์อีกอย่างคือ แขกทุกคนจะรู้จักกันและนัดกันมาบุฟเฟ่ต์ยำใหญ่ใส่สารพัดพร้อมๆ กันเสมอ หตุการณ์ที่เกิดขึ้นบ่อยๆ ก็คือ...พนักงานยืนกัน 6 คน

หนึ่งคนเกิดนึกขึ้นได้ต้องโทรไปแม่ เดินลับเคาน์เตอร์จากไป
แล้วมันก็จะเหมือนมีแขกหนึ่งคนมือขวาคีบซิการ์ควันฉุย มือซ้ายเกาคางแมวเปอร์เซียหน้าหักที่นอนบนตักอย่างสบายอารมณ์ หันหน้าเข้าแผงทีวีที่ฉายภาพจากกล้องวงจรปิดของโรงแรมเพื่อสั่งการแขกสมุนคนอื่นๆ ให้ทำตามแผนการอย่างเลือดเย็นนนน

แขกบัญชาการ: เอาละหน่วยหนึ่งเตรียมพร้อม เป้าหมายพร่องไปหนึ่ง...ลงมือได้
เอาเลยครับ...แขกหนึ่งคนโทรมาแจ้งว่า อินเตอร์เนทในห้องต่อไม่ได้
พนักงานหนึ่งคนขึ้นไปดูอินเตอร์เนทให้

ตอนนี้เหลืออยู่สี่

แขกบัญชาการ: เอาละ หน่วย สายเข้า ลงมือได้
ตรงนี้โอเปอเรเตอร์ก็จะโทรเข้ามาพร้อมบอกว่า "แขกจองห้องครับ"
เวลามีสายจองห้องเข้ามาเนี่ย...แน่ๆ เลยต้องไม่ต่ำกว่าห้านาทีสิบนาที
เสียไปอีกหนึ่งคน

เหลืออยู่สาม

แขกบัญชาการ: เอาละ หน่วยเซฟเสีย ต