คำ บอก เล่า

posted on 17 Jun 2009 23:47 by doggiestyle in whatsoever

เมื่อวานขึ้นรถไฟฟ้าไปทำธุระที่เซ็นทรัลเวิร์ลมาครับ
ผมยืนอยู่ข้างๆ เด็กนักเรียนหญิงกลุ่มหนึ่ง วิชัยก็เลยได้ยินบทสนทนาเข้าโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ
น้องคนนึงในกลุ่มบ่นๆ ให้เพื่อนคนอื่นฟังว่า เมื่อคืนไอ้แนทมันโทรหาแฟนมัน เพราะเป็นวันครบรอบ 5 ปีของการเป็นแฟนกัน

5 ปี...

ดูๆ แล้วยังไงๆ น้องก็ไม่เกิน ม.6 นั่นแปลว่า น้องคนนั้นมีแฟนเป็นของตัวเองตั้งแต่ ม. 1 หรือ ป.6

ได้ฟังแล้วบอกตรงๆ แบบไม่อายว่าผมไม่รู้แล้วจริงๆ ว่ะ ว่าเด็กสมัยนี้มีแฟนกันตอนกี่ขวบ

แต่ผมสงสัยอย่างเดียวคำว่าแฟนของน้องมันมีความหมายถึงตรงไหน คำว่ารักกัน...มันมีขอบเขตแค่ไหน
ผมไม่ได้จะบอกว่า เด็กอายุแค่นี้มันจะรู้เรื่องอาไร้ ซึ่งเด็กมันอาจจะรู้จริงๆ ก็ได้นะ
แต่ถ้ามันไม่ได้ลงเอยอย่างที่ควรจะเป็น อย่างในละครเกาหลีโลกนี้สวยงามหิมะตก อย่างในหนังรักโรแมนติกล่ะ
จากที่เคยเห็นมา คู่รักในมัธยมจะเป็นรักที่จะจบลงตอนเข้ามหาลัย มันเป็นรักที่สั้นมาก
แต่เราจะลืมมันยากที่สุด...ถึงตรงนี้มันก็เป็นกรรมของแต่ละคนแล้วว่า...จะเราจะจดจำจบกันแบบไหน

ถ้าความรักคือการเข้าใจกันและกัน...
ก่อนที่เราเข้าใจคนอื่น
เราเข้าใจตัวเองดีแค่ไหนแล้ว




ผมเชื่อนะ ว่าแต่ละคนมีต้นทุนชีวิตที่ไม่เท่ากัน และนั่นทำให้แต่ละคนมีกำไรชีวิตที่ไม่เท่ากันเช่นกัน
นี่แหละมั้งที่เค้าเรียกว่าบุญกรรม... แต่ผมไม่ได้หมายความว่า กำไรชีวิตของทุกคนต้องเท่ากัน
วิชัยครั้งหนึ่งได้ออกหนังสือซึ่งนั่นคงเป็นกำไรชีวิตของผม ที่ไม่เท่ากับหลายคน
แต่ในมุมกลับกัน หลายๆ คนได้ทำให้สิ่งที่วิชัยอิจฉา อยากทำ...
นั่นแหละครับ กำไรชีวิตของแต่ละคนไม่เท่ากัน แต่ไม่ได้หมายความว่าต้องเหมือนกัน



แล้วต้นทุนชีวิต มันมาจากไหน?
มันก็มาจากพ่อ จากแม่ จากครอบครัว จากสิ่งแวดล้อม
บางคนดีมากบ้านรวย พ่อแม่เข้าใจ ครอบครัวอบอุ่น เคร