หลายปีแล้วครับที่ผมเปลี่ยนจากฉลองวันเกิดกับเพื่อนๆ แล้วมาฉลองวันเกิดกันแฟนและพ่อแม่ที่ภูมิลำเนา
ไม่รู้เหมือนกัน แต่ผมคิดว่า ผมรักในแบบนี้ ในแบบที่เงียบๆ สงบๆ ไม่ต้องมีเค้ก ไม่้้ต้องมีกล่องของขวัญ
มีแ่่ต่เสียงทำกับข่าวของพ่อ เสียงแม่บ่นน้อง เสียงงุ้งงิ้งของแมว และเสียงครวญครางของหมา
หลายๆ คนอาจกำลังมีบรรยากาศแบบนี้้เป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวันอยู่แล้วก็ได้
แต่ผมขอบอกตรงนี้ไว้เลยครับว่า วันนึงเวลาแบบนี้แหละที่เราเดินทางไปทั่วโลกก็ไม่เจอนอกจากบ้านของเราเอง

 

 

จากเอนทรี่ที่แล้วที่วิชัยกะว่าจะอัพไว้ระหว่างหยุดซะหน่อย เพราะคิดว่าไม่น่าจะมีเวลามาอัพบล็อคเวลาที่อยู่่ต่างจังหวัด บรรยากาศต่างๆ คงไม่อำนวยให้มีเวลาเขียนบล็อคเท่าไหร่ ลำพังแค่นอนก็จะไม่พอแล้วครับ
วิชัยก็เลยไม่ได้แจ้งวันเกิดไปว่า มันคือวันไหนกันแ่น่...
จริงๆ แล้ววันคล้ายวันเกิดผมคือวันนี้ครับ 12 กรกฎาคม
และเช้าวันแรกของวันคล้ายวันเกิดผม...ผมเพิ่งจะมีความฝัน...ที่ดีที่สุดครั้งนึงในชีวิตครับ

ผมฝันว่า ผมเป็นนักโทษประหารและผมเหลือเวลาอีกแค่สามนาทีในโลก...

 

 

ผมรู้สึกตัวในห้องสีขาว คล้ายๆ ห้องเรียน หน้าห้องมีกระดานขาวสำหรับใครสักคนออกมาบรรยายหรืออะไรสักอย่าง มองไปรอบๆ ตัวเอง ผมใส่สีขาวแขนยาวขายาวเหมือนที่เห็นทั่วๆ ไปในโรงพยาบาล รอบๆ ตัวผมมีใครก็ไม่รู้อีกเยอะแยะ ต่างมองไปที่กระดานสีขาวข้างหน้า...

มีคนกำลังบรรยายว่า นี่คือห้องประหาร และทุกคนกำลังจะได้รับยาสองเม็ด
เม็ดแรกเป็นยากล่อมประสาท ทำให้ควบคุมแขนขาและสมองตัวเองไม่ถนัด
เม็ดที่สองเป็นยาที่ทำให้เราตาย โดยเหมือนคนหลับแล้วไม่ตื่นอีกเลย

บรรยากาศในห้องตอนนั้นเหมือนกับว่า เรื่องทั้งหมดที่กำลังจะเกิด