ทำให้เชื่อ!

posted on 18 Nov 2009 03:31 by doggiestyle in iloveit

 

 

คนที่รู้จักผม จะรู้ว่าผมจะมีเครื่องประดับติดตัว(ไม่รวมนาฬิกา)อยู่หลายอย่าง
แหวนนิ้วโป้งซ้าย เชือกหรือริสแบนด์หรืออะไรก็ได้ตรงข้อมือขวา และเชือกมัดข้อเท้าขวา

ผมซื้อแหวนนิ้วโป้งครั้งแรกเมื่อปี 1997 ที่ตลาดแม่สาย ไม่กี่วันก่อนจะออกเดินทาง
ไม่รู้ทำไมที่อยู่ๆ ผมอยากจะได้แหวนเงินเกลี้ยงๆ สักวง
ผมยืนมองแหวนได้ไม่นาน ก็เลือกจะลองแหวนหนึ่งวงจากทั้งหมดที่วางเรียงกันอยู่
แหวนวงนั้นมันสวมเข้ามาในนิ้วโป้งซ้ายอย่างง่ายดาย แต่มันทะลึ่งถอดไม่ออก
ผมยืนแงะแกะถอดจนนิ้วเจ็บไปหมดละ ก็ไม่รู้ว่าอีแหวนวงที่ว่าเนี่ย มันอยากจะถีบตัวเองให้ออกจากวงจรอุบาทว์ของร้านหรือยังไง อีแหวนวงนี้ถึงได้หน้าด้านไม่ยอมหลุดออกจากนิ้วผมสักกะที
จนในที่สุดผมก็ควักเงินจ่ายไปประมาณ 250 บาทอย่างช่วยไม่ได้

กลับมาที่บ้าน...แหวนวงที่ว่า...มันเสือกถอดออกได้อย่างง่ายดาย
ผมสรุปเอาเองว่าแหวนมันอยากมาอยู่กับผม


 

ผมว่าผมเป็นคนโชคดีที่ต่อมแฟชั่นชำรุดอย่างเรื้อรัง มีอยู่ช่วงชีวิตนึงตอนที่ผมอยู่ภูเก็ต
ผมเกิดขี้เกียจแต่งตัวซะงั้น ผมมาคิดว่า แม่งทำไมกูต้องมาเสียเวลามาเลือกเสื้อใส่ด้วยวะ?
แล้วจู่ๆ ผมก็เกิดความอิจฉาโนบิตะที่แม่งวันๆ ใส่เสื้อผ้าอยู่ชุดเดียว มันท่าทางจะสบายดีเนอะ
คิดได้แบบนั้น...ผมขับมอเตอร์ไซค์เข้าเมืองไปถอยเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวไซส์ใหญ่สุดมาห้าหกตัว
แล้วผมก็วนใส่เสื้อเชิ้ัตยับๆ เหล่านั้นอยู่หลายๆ เดือน ซึ่งจะว่าไปมันก็สบายดีนะครับ ไอ้การที่ตื่นขึ้นมาแล้วก็คว้าเสื้อแบบเดิมสีเดิมใส่แล้วออกไปข้างนอกได้เลย

ผมจำไม่ได้ละว่าผมกลับมาใส่เสื้อยืด ตามปกติมนุษย์ตอนไหน?
แต่ตอนนี้ผมเริ่มกลับไปใส่เสื้อซ้ำๆ แบบเดิมอีกแล้วแหละ เพราะตอนนี้ผมมีเสื้อลายขวางอยู่ประมาณ 7-8 ตัว