ผมคิดจะเขียนเรื่องนี้มาตั้งนานแล้วครับ แต่ไม่มีโอกาสเขียนสักที
วันนี้เอาซะหน่อย...

นี่ไม่ใช่เอนทรีทางการเมือง และผมไม่ได้กำลังโจมตีฝ่ายพรรคพวกสีไหน
ผมแค่กำลังจะบอกว่า ผลกระทบที่พวกผม, มนุษย์โรงแรมกำลังได้รับมันเป็นยังไง
อย่าเพิ่งคิดถึงรายได้ประเทศชาติอะไรให้มันใหญ่โตเลยครับ
เอาแค่ระดับมนุษย์โรงแรมธรรมดาๆ เลยละกัน เห็นภาพชัดดี

ถ้าผมจำไม่ผิด ในบทเรียนนึงของคลาสการท่องเที่ยวที่ผมเคยเรียน
ปัจจัยที่ใหญ่ที่สุดที่จะทำให้คนไม่ออกมาเที่ยว คือความปลอดภัย
ไม่เกี่ยวกับราคาค่าครองชีพเพราะแพงแค่ไหนเราก็อยากจะไปให้ได้
ไม่เกี่ยวกับความลำบากของสถานที่ เพราะว่ายิ่งลำบากเรายิ่งอยากจะลอง
แต่มันคือความปลอดภัยครับ ถ้าที่ใดไม่มีความปลอดภัย หรือแม้กระทั่งมีความเป็นไปได้ของความไม่ปลอดภัยสูงเราจะเลือกที่จะไม่ไป
ทีนี้...ระดับความปลอดภัยคนเรามีหลายระดับ
วิชัยคิดว่าพม่าปลอดภัยที่จะไปเที่ยว อีกหลายคนอาจจะคิดว่าพม่าไม่ปลอดภัย
แต่ถ้าพม่ามีการยิงกันในถนนเมื่อไหร่...มันคือความไม่ปลอดภัย

เมื่อครั้งที่ทำงานภูเก็ต ช่วงนั้น Sars ระบาดหนัก...
ช่วงนั้นโรงแรมมันเงียบ...เงียบซะยิ่งกว่าเงียบ...
จำได้ว่ามีอยู่วันนึง ผมได้ยินผู้ใหญ่คุยกันว่า วันเดียวโรงแรมขาดรายได้ไปหลายล้านบาท
ครั้งต่อมาเมื่อครั้งพี่เหลืองปิดสนามบิน มันแย่มากเพราะว่าสนามบินปิดนี่ ใครจะมาใครจะไปก็ไม่ได้
และที่แย่มากที่สุดคือสงกรานต์ปีที่แล้ว...มันแย่ยิ่งกว่าโรค Sars สองครั้งซ้อนครับ

คนเราจะไม่เที่ยวถ้าสถานที่แห่งนั้นมันมีความไม่ปลอดภัย
ยิ่งต่างชาติด้วยแล้ว...แค่มีการประกาศภาวะฉุกเฉินนี่ก็เท่ากับปิดประเทศแล้วครับ
มุมมองต่างชาติก็คงจะมองประเทศไทยประมาณเมืองในการ์ตูนเคนชิโร่มั้ง

โรงแรมจะทำอย่างไร? ถ้าไม่มีนักท่องเที่ยว...
<