5starStory

เกาหลีตลาด

posted on 30 Jul 2010 09:11 by doggiestyle in 5starStory

มีเรื่องเคืองใจอยู่สองสามเรื่องที่อยากจะเล่าให้ฟัง ก่อนที่จะลืม
จริงๆ แล้วมันก็ลืมไปแล้วแหละครับ แต่วันก่อนเกิดเหตุการณ์เดจาวูขึ้นมาจนเกิดอาการชื้นที่ซอกใจ ไม่เล่าอาจเป็นเชื้อราในห้องหัวใจได้
(ซึ่งสารภาพตรงๆ ว่า จำไม่ได้ว่าเคยเขียนเรื่องนี้รึยัง แต่ชั่วโมงนี้ พวกแกต้องอ่านแล้วแหละ หึหึหึ)

เรื่องของเรื่องคือ ครั้งหนึ่งผมและมยุรีไปดูหนังกันที่สยามพารากอน
คนเยอะมาเข้าคิวกันซื้อตั๋วอย่างกับมาดูเมียงูเต้นระบำเปลือยกัน
หลังจากที่ได้ตั๋วมาแล้ว ด้วยความขี้เกียจผมกับมยุรีก็มานั่งรอเวลาดูหนังกันที่โซฟาตรงข้างเคาน์เตอร์ขายป๊อปคอร์น ขณะที่ผมกำลังกวาดสายตาไปเรื่อยๆ อยู่นั้น สายตาผมก็ไปหยุดที่ผู้หญิงคนนึงที่แต่งตัวดี สามารถจัดอยู่ในเกณฑ์ที่เรียกว่าไฮโซว์อะครับ ประมาณว่า ส้นสูง กระโปรง ผมดัด ผิวดี แต่งเล็บ กระเป๋าถือ หน้าสวย
เธอคนนี้เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ป๊อปคอร์น พร้อมกับเปิดกระเป๋าถือของเธอ เพื่อหยิบเอาคูปองแลกป๊อปคอร์นฟรีออกมายื่นให้กับคนขาย

ผมไม่ได้กำลังจะบอกว่า คนแต่งตัวดีแล้วมาแลกป๊อปคอร์นฟรีมีค่าเท่ากับรถเมล์ยางแตกกลางถนนตอนห้าโมงเย็นนะครับ ใครที่มีคูปองแลกอะไรฟรีก็สามารถแลกได้เต็มที่ครับ ไม่ได้ว่าอะไร ออกจะอิจฉาซะด้วยซ้ำ เพราะอยากได้เหมือนกัน
พนักงานคนนั้นหยิบคูปองมาดูเงื่อนไข แล้วตักป๊อปคอร์นในถุงกระดาษเล็กๆ

(ทำความเข้าใจอีกครั้ง ป๊อปคอร์นฟรี แปลว่า มีปริมาณป๊อปคอร์นประมาณเข่าหมา...ผมเข้าใจว่าเจตนารมณ์ก็คือ มีไว้ให้ลองกินดู กินแล้วอยากกินอีก ก็มาซื้อเพิ่ม)

 

แล้วยื่นให้เธอ เธอรับป๊อปคอร์นถุุงนั้นแล้วตอบกลับไปว่า

"ทำไมน้อยจังล่ะ ขอเพิ่มอีกหน่อยได้มั้ย"



ผมไม่รู้ว่าอะไรทำให้เธอคิดว่าป๊อปคอร์นฟรีมันจะต้องมีขนาดประมาณข้าวโพดหนึ่งไร่ ไว้แดกอิ่มแทนบุฟเฟ่ต์ได้ อย่าว่าแต่ผมอึ้งเลยครับ พนักงานคนนั้นก็งงแดกถึงกับต้องเดินไปเรียกหัวหน้าเข้ามาดูแลเรื่องนี้ หัวหน้าเดินออกมาด้วยหน้าตางงๆ แล้วพูดอะไรสักอย่างกับผู้หญิงคนนั้นก่อนที่จะตักป๊อปคอร์นให้อีกถุงไป

อะไรทำให้คิดว่าเค้าควรจะได้ของเยอะกว่านี้...
หรือว่าเค้าคิดว่านี่เป็นแค่ป๊อปคอร์น ซึ่งมันก็น่าจะให้กันได้นี่นา ก็ูดูซิป๊อปคอร์นในกล่องมีเป็นล้านๆ เม็ดได้มั้ง แหม แบ่งให้ซักถุงคงไม่จนลงหรอก
เค้าคงลืมนึกไปว่า ที่ป๊อปคอร์นมันเยอะ ก็เพราะนั่นคือร้านขายป๊อปคอร์น


 

เหตุการณ์ต่อมาเพิ่งเกิดไม่นาน วันก่อนผมกับมยุรีและน้องสาวผมไปดู inception กันโดยที่ข้างๆ ผมเป็นผู้ชายสองคนซื้อตั๋วกันอยู่
อืม ขออนุญาตตัดสินเอาเองว่าผู้ชายคนนั้นเป็นเกย์นะครับ เพราะผมมั่นใจว่าเอาไร่อ้อยมาสักไร่ก็สามารถไล่ฟันอ้อยทั้งไร่คอนเฟิร์มว่า คนนั้นคือเกย์ แต่ประเด็นไม่ได้อยู่เกย์หรือเก้บ หรืออะไร

เรื่องมันก็นิดเดียว...แต่กินใจตรงที่
ผมยืนซื้อตั๋วข้างๆ พี่คนนั้น แล้วผมก็เสือกได้ยินเค้าพูดกับคนขายตั๋วว่า
"อ้าว ไม่มีอะไรแถมเลยเหรอ"

 

 

โห...พี่คร้าบบบ พี่คิดว่าตัวเองกำลังซื้อโตโยต้ายาริสราคาหกแสนกว่าบาทอยู่เหรอครับ
ถึงได้ถามหาของแถม...นี่มันตั๋วดูหนังราคา 140 บาทนะเว้ยครับพี่น้อง

 

 

รู้สึกว่าพนักงานตอบว่าไม่มีของแถมอะไร แต่จะสะสมสติ๊กเกอร์ได้
พี่คนนั้นก็ตอบแบบทีเล่นทีจริง เหมือนจะฉลาดที่จะพูด เหมือนเป็นกันเองว่า "ขอสี่ดวงได้มั้ยอะ"

โคตตตตตตตตตรพ่อมึง!!!!


อะไรทำให้เค้าคิดว่าเค้าควรจะได้ของฟรีจากการซื้อตั๋วหนังมากมายขนาดนั้น
ไม่รู้คนอื่นคิดว่ายังไงนะ แต่ผมคิดว่า มันเสื่อมนะครับ
ของฟรีไม่มีในโลกก็จริง แต่ตลกแดกมีอยู่จริงครับ

เหมือนนักร้องชื่อดังท่านหนึ่งทำตัวหรรษารับประทานแบบนี้ที่โรงแรม
วันนั้นมีงานที่โรงแรมผม โดยที่ห้องที่แพงที่สุดของโรงแรมถูกจองไว้ในนามนักร้องสาวอาร์แอนด์บีชื่อก้องโลกท่านหนึ่งชื่ออักษรย่อ อ. (แหหหหหมมม่ อยากเขียนงี้มานานละ ฮาๆๆ)

แต่คงเนื่องด้วยคิวงานที่ไม่ลงตัวของนักร้องอาร์แอนด์บีชื่อ อ. ไม่สามารถพักค้างคืนได้ ก็เลยต้องบินกลับกระทันหัน ทำให้ห้องที่แพงที่สุดของโรงแรมคืนนั้นกลายเป้นห้องที่ไม่มีใครใช้...
งานปาร์ตี้ MTV ดำเนินต่อไป นักร้องและนักดนตรีชื่อดังเต็มล็อบบี้

แล้วก็มีนักร้องไทยเคยดังคนนึงเดินมาหา เพื่อขอกุญแจห้องที่แพงที่สุด (ที่ตอนนี้เป็นห้องว่าง) เพื่อไปใช้ห้องต่อ แหม..คิดได้เนอะ แดกซุปไก่แบรนด์ทั้งฝามารึไง
แน่นอนว่าผมไม่ได้ให้กุญแจ นักร้องคนนั้นก็พูดประโยคเด็ดมาว่า

"นี่ผม ป. นะรู้จักผมใช่มั้ย"

เอ่อ แล้วไงวะ กูรู้จักมึงแล้วจะทำอะไรได้วะ

ท่านนักร้อง "คืองี้ ผมอยากใช้ห้องต่อหน่อยครับ"
วิชัย "อ๋อ ได้ครับ แต่คุณต้องไปขออนุญาตเจ้าของงานก่อนนะครับ"
ท่านน้องร้อง "คืองี้นะ ผมเป็นนักร้องน่ะครับ แล้วผมก็รู้จักกับคุณ...(เจ้าของงาน)"
วิชัย "คุณ...(เจ้าของงาน) เหรอครับ ผมก็รู้จักครับ เค้าอยู่ที่ไหนละครับ เดี๋ยวผมไปขอให้ก็ได้"
ท่านนักร้อง "...อ๋อ ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมไปขอเค้า (เจ้าของงาน) เองก็ได้"

แล้วงานก็ดำเนินต่อไปจนจบโดยที่ไม่มีนักร้องคนไหนมาเล้าหลือเรีื่องนี้อีกเลย...

 

ในการทำงานโรงแรมเจอแบบนี้บ่อยถึงบ่อยโคตร
อาการที่คนคิดว่า นี่คือการฮันนีมูนของกู และทุกสิ่งทุกอย่างในโรงแรมจะต้องพิเศษ จะต้องเซอร์ไพร์ส จะต้องไฮโซว์ และจะต้องฟรี ซึ่งอันที่จริง กูจะรู้มั้ยครับว่ามึงน่ะ ฮันนีมูนกันอยู่...วันหลังแต่งงานก็ส่งการ์ดเชิญมาให้กูด้วยนะครับ

จริงอยู่ที่โรงแรมก็มีอะไรพิเศษให้เนื่องในโอกาสพิเศษ
แต่นั่นหมายความมันไม่ได้หมายถึงทุกอย่างนะเว้ยเฮ้ย!

ถ้าคุณอยากทำอะไรพิเศษ เพื่อทำให้คุณดูพิเศษในสายตาของคนพิเศษของคุณ
อย่ามามักง่ายด้วยการขอฟรีครับ มันจะดูดีถ้าคุณพร้อมที่จะรับเงื่อนไขค่าใช้จ่ายต่างๆ ที่จะเกิด
มันดูป๋ากว่ามั้ยครับ ถ้าคุณยอมจ่ายค่าดอกกุหลาบเล็กน้อยให้แฟน แทนการขอโรงแรม
(อย่าทำเป็นล้อเล่นไป ดอกกุหลาบก็มาขอฟรีกันแล้ว)
อันนี้แค่ยกตัวอย่างพื้นๆ ว่าดอกกุหลาบนะ จริืงๆ มันมีเยอะกว่ามาก

ครั้งหนึ่งมีแขกเกาหลีคนนึงส่งอีเมลมาทำนองว่า
มีกำหนดเข้าพักที่โรงแรมนะ ต้องการให้โรงแรมเตรียมเค้กวันเกิดให้หน่อย เพราะต้องการฉลองวันคล้ายวันเกิดของตัวในวันที่มาถึง ประมาณว่า ถึงโรงแรมป้าด เข้าห้องป้าด มีเค้กพร้อมเทียนเด้งรออยู่ ณ. บัดเดี๋ยวนั้นเลย โอเค ไม่ใช่ปัญหาอะไร

วันเช็ึคอิน (สมมุติว่าเป้นวันนั้นเป็นวันที่ 30/07) ...บุพเพสันนิวาส บุพเพอำมหิต บุฟเฟ่ต์อาละวาด!
เกาหลีคู่นั้นเจอกับวิชัย

เป็นเกาหลีตลาดสาวสองคน (ตลาดในทีนี้หมายความว่า ธรรมด๊า ธรรมดา มีให้เห็นตามตลาดทั่วๆ ไป เหมือนเราๆ คุณๆ ที่ไม่ใช่ไฮโซดาราน่ะครับ...คนไทยตลาด...)
เกา่หลีตลาดก็เช็คอินกันตามปกติ ขอพาสปอร์ตอะไรๆ ตามปกติ
เห็นโน๊ตที่แปะไว้แล้วว่า แขกคนนี้ขอเค้กวันเกิดนะพี่
อืม...ผมก็ดูวันเกิดตามพาสปอร์ตตามปกติ

 

เกาหลีตลาดท่านนี้เกิดวันที่ 27/08

 

อืม...เหลือเวลาอีกหนึ่งเดือน

 

อ๋อ ที่แท้มึงเป็นสุลต่านบ่อน้ำมันซินะครับ ฉลองวันเกิดกันหนึ่งเดือนล่วงหน้า
แบบว่า world tour happy birthday party ว่ากัน

อืม...ขนาดนั้นเลยเชียว

 

ช่วงวินาทีนั้น ถือได้ว่าเป็นการตัดสินใจระดับชาติประหนึ่งเราเป็นศูนย์หน้าสโมสรเมืองทองหนองจอกที่เลี้ยวหลบนักแตะสโมสรชลบุรีเอฟซีมาแล้วค่อนสนาม เลี้ยงหลบสเต็ปแมททริตซ์ผ่านผู้รักษาประตูไปแล้วด้วย ตอนนี้เหลือแต่ตาข่ายประตู ต้นหญ้า ฟุตบอลและเชือกรองเท้าและปลายเท้าแล้วครับ

แต่เอ๊ะเรานึกขึ้นได้ว่า น้องคาร่าที่เราแอบคั่วไว้เชียร์ทีมชลบุรีเอฟซีนี่!

วินาทีนั้น...หน้าที่ ความรัก หน้าที่ ความรัก
กูเขี่ยบอลเข้าประตูนี่ กูจะเป็นฮีโร่ แต่น้องคาร่ายอดดวงใจจะต้องเกรียนใส่เราแน่ๆ
แต่ถ้ากูอยุ่ดีๆ เขี่ยชนเสา เสยคาน แม่งคงโดนชาวบ้านทั้งซอยเอาไข่เน่ามาปาประตูบ้านแน่ๆ
แล้วไหนโค้ชอาจจะสงสัยว่าเราง่อยแดก ล้มบอลรึเปล่า

วินาทีนั้น...เค้กวันเกิด 27/08 เค้กวันเกิด 27/08 ความถูกต้อง ความไม่ถูกต้อง

ท้ายที่สุดผมก็ไม่ได้ให้เค้ก เพราะยังไงซะก็ถือว่า มึงไม่ได้เกิดวันนี้นะ การจองก็ไม่ได้มีการเลื่อนหรือเปลี่ยนแปลงอะไรก็เลยไม่ให้ เช็คอินเสร็จ เกาหลีขึ้นห้อง

 

ไม่กี่อึดใจต่อมา

พี่เกาหลีเดินลงมาอีกครั้งพร้อมอีเมลว่าโรงแรมจะให้เค้กวันเกิดชั้นนะ
...

 

คอแข็งเดินมาทวงสิทธิขั้นพื้นฐานของนักท่องเี่ที่ยวเกาหลีตลาดเลยครับ
"นักท่องเที่ยวต่างชาติที่มาเที่ยวเมืองไทย มีสิทธิที่จะขอห่าเหวอะไรก็ไ้ด้จากพนักงานโรงแรม"

ยังดีไม่มีเป็นกรุ๊ปทัวร์ ไม่งั้นมีมือตบ ตีนตบ เข่าตบ หูตบ ตั้งเวทีร้องเพลงอย่างสันติกันแน่ๆ

นี่ถ้ามึงเกิดซัก 27-28-29 หรือเลยไปสองสามวันยังปิดตาข้างนึงให้ก็ได้
แต่นีมันหนึ่งเืดือนล่วงหน้านะเว้ยเฮ้ย

โคตรพ่อมึงงง!!!

 

วันหลังมึงไม่ต้องขอกันปีล่วงหน้าเลยเรอะ

เออไม่แน่นะ เกาหลีคนนี้อาจจะเป็นคนที่ชอบเตรียมการล่วงหน้า
ไม่แน่ก่อนมาเธอคงจะติดต่อหมอฝากท้อง จองห้องคลอด จองโรงเรียนให้ลูกแล้ว
ทั้งที่ตอนนี้ตัวเองยังไม่มีกระทั่ง แฟน

เรื่องนี้ไม่น่าจะมาซากอ้อยกัน เพราะในเมื่อมึงไม่เกิดวันนี้ แล้วกูจะให้เค้กวันเกิดวันนี้ทำไม
ไม่งั้นเค้าจะมีคำว่า เค้กวันเกิด กันทำคาราเมลอะไรวะ

เกาหลีตลาด: แต่พวกยูว์บอกแล้วนะว่าจะให้

อันนี้มันก็จริง ว่ามีการสัญญาแล้ว แต่จะให้กูเขียนอีเมลกลับไปเหรอว่า
"โอเค ขอเค้กวันเกิดเหรอ เกิดวันไหนละ แล้วกรอกแบบฟอร์มยื่นความจำนงขอเค้ก พร้อมกับ สแกนพาสปอร์ต บัตรประชาชน และใบเกิดมาให้ดูด้วยนะ เพื่อเป็นหลักฐานการขอ"

คือคนขอเค้กวันเกิดเค้าก็ต้องรู้กันอยู่้แล้วนะ วันเกิดนะ ขอเค้กกันเถอะ
หรือว่า จำวันเกิดตัวไม่ได้?

เกาหลีตลาดวายไปอย่างไม่ยากเย็นนัก... 

 

ว่าแต่อะไร ทำให้คนเหล่านั้นเกิดจีเนียสเจเนเรชั่นว่า กูต้องได้นะ?

 

 

 

 

 

ช่วงนี้ผมขอโทษด้วยนะครับที่ต้องมาพุดเรื่องซ้ำๆ กันบ่อยๆ
ตอนนี้ Thailand Blog Awards สนุกมากครับ
มีบล็อกเอ็กซทีนที่น่าจะได้เข้ารอบอยู่สี่ห้าบล็อก
ช่วยกันโหวตหน่อยนะครับ

ไม่สมัครสมาชิกได้คะแนนโหวตหนึ่งแต้ม
สมัครสมาชิกได้คะแนนโหวตสามแต้ม
(สมัครก็ดีนะ แหะ แหะ)
โหวตได้วันนึงสองสามครั้งมั้งครับ (ไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ๆ โหวตได้หลายครั้งแหละ
)

 

โหวตบล็อกวิชัย --- ตรงนี้
โหวตบล็อกวานวาน -- ตรงนี้
โหวตบล็อกภูภู่ --- ตรงนี้
โหวตบล็อกน้องกิ๊ก --- ตรงนี้
โหวตบล็อก street english ---- ตรงนี้

 

ขอบคุณมากครับ

...จัด ไป 'จารย์

posted on 30 Apr 2010 21:53 by doggiestyle in 5starStory, iloveit


ผมเคยคิดว่าคนที่ทำงานที่ต้องพบปะผู้คนทีละเยอะๆ คือคนบ้า
เพราะไอ้การที่เราต้องเจอกับใครก็ไม่รู้ทีละเยอะ มันอาจทำให้บ้าได้
หรือบางที เราเองอาจจะงงว่า ตกลงกูบ้า หรือกูบ้าเนี่ย ที่มาทำงานแบบนี้


วันนี้มีถ่ายโฆษณาอะไรสักอย่าง ค่าเช่าสถานที่ประมาณแสนกว่า พวกเราก็เลยจัดการนำค่าเช่าสถานที่มาแปลงเป็นค่าห้องโดยการเปิดห้องเปล่าๆ ขึ้นมาแล้วใส่ค่าห้องเข้าไปในระบบ
ซึ่งพวกเราที่อ่านกันก็ไม่ต้องสนใจอะไรหรอกครับว่าเชิงลึกเค้าทำกันอย่างไง

แต่เอาเป็นว่า มันจะมีประมาณยี่สิบห้องในระบบที่ไม่มีแขกอยู่จริง หนังสือพิมพ์ก็ไม่ต้องไปส่งนะ
หนังสือพิมพ์โรงแรมจะสั่งกันโดยจำนวนห้องแขกที่เข้าพัก ถ้าเยอะก็สั่งเยอะ ถ้าน้อยแล้วจะสั่งเยอะมาสร้างบ้านเรอะ ก็สั่งน้อยเซ่

 

วิชัย: เออ พวกมึง...มันจะมียี่ิสิบห้องนะที่ไม่มีคนอยู่ ไม่ต้องส่งหนังสือพิมพ์นะ
ใหญ่: อืม..คนไหน
วิชัย: ไอ้กรุ๊ปที่ชื่อ noname น่ะ ไม่ต้องส่งหนังสือพิมพ์นะ
ใหญ่: อืม......
วิชัย: มึงอืม อะไรของมึง
ใหญ่: กูจะเขียนอธิบายยังไงดี
วิชัย: เอออออออ...จริงว่ะ จะเขียนยังไงดี
ใหญ่: เขียนว่า กรุ๊ป noname ไม่มีคนอยู่ ไม่ต้องส่งหนังสือพิมพ์ดีมั้ยวะ
วิชัย: เฮ้ย ยากไปๆ เอาเป็นว่า..."แขกที่ชื่อ noname ทุกคน ไม่ต้องการหนังสือพิมพ์"
ใหญ่: ... เออ ดีๆ นั่นแหละเข้าใจง่ายดี
วิชัย: อย่าลืมขีดเส้นใต้ตรงคำว่า ไม่ต้องการด้วยนะ

เหตุที่ผมและใหญ่กำลังกังวลอยู่ก็เพราะว่าคนที่จะมารับสารต่อนั้น
...มันคือเพื่อนผมคนที่ชื่อว่า...ราชา

 

ผมมีเพื่อนคนนึงมาเล่าให้ฟัง แต่ด้วยเรื่องที่กำลังจะเล่านั้นมันอาจจะอุกอาจและสะเทือนต่อความรู้สึกของคนอ่านประมาณหกริกเตอร์
ซึ่งน้ำย่อยในกระเพาะอาจจะกระเพื่อมจนไปย่อยอวัยวะรอบๆ ได้ ผมก็เลยขอใช้นามสมมุตินะครับ
เอาเป็นว่าเพื่อนคนนี้ชื่อ ราชา นามสกุล ปิ่นโต

ราชาเป็นพนักงานเบลแมนครับ หรือเรียกแบบบ้านๆ ก็คือเด็กยกกระเป๋าครับ

รูปลักษณ์ภายนอกของราชาเป็นชายไทยวัยปลายยี่สิบ คางแหลมผมแฟชั่น หน้าตาเซอร์ตลอดเวลาเหมือนคนเดินทางหากาแฟมากินทั้งชีวิต
ไม่ค่อยมีใครเรียกราชาโดยชื่อจริงหรือชื่อเล่น คนส่วนใหญ่จะเรียกราชาว่า "'จารย์"
ราชาไม่ได้เป็นผู้เล่นเครื่องลางของขลังหรือของมีพลังต่างๆ แต่ราชาเค้ามีของ!

วิชัย: เฮ้ย ราชาแขกห้อง 203 จะย้ายไปห้อง 507 แต่แขกห้อง 203 รออยู่ที่ห้องเพื่อนที่ห้อง 508

ราชา: ...............
วิชัย: ....
ราชา: ....
วิชัย: ราชามึงเข้าใจกูใช่มั้ย

ราชา: .....
ราชาเหมือนคอมพิวเตอร์แรมน้อย เมมโมรี่ใกล้เต็ม เวลาสั่งงานอะไรจะนิ่งๆ ไป คล้ายๆ อาการโหลดดิ้งของเกาเหลี แต่นี่เป็นอาการไฟกระพริบช้าๆ ที่ซีพียู
...เราทำได้ ก็แค่นั่งรอมันทำงานจนเสร็จ
วิชัย: .....
ราชา: .......จัด  ไป  'จารย์

(เวลาพูด จะต้องเงยหน้าประมาณสามสิบองศา ทำคางยื่นนิดๆ ตาปรือๆ และมองต่ำ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงต่ำอย่างช้าๆ)


ราชาเปรียบไปก็เหล้า 50 ดีกรีที่ใครได้ลิ้มลองก็ต้องมึนตาม


ราชาเป็นพนักงานรอบดึก ที่จะต้องขับรถพนักงานไปส่งเพื่อนๆ ที่ทำงานเลิกดึก มันก็เลยทำให้พวกเราประชากรรอบดึกได้ฝากเงินราชาไปซื้อขนงขนมจากเซเว่นเป็นประจำ

ซึ่งแต่ละครั้งนั้นราชาก็จัดไปได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

วิชัย: ราชาฝากซื้อไส้กรอกชีสสองอันหน่อย กี่บาทก็ไม่รู้สี่สิบน่าจะพอ ถ้าไม่พอก็ซื้อมาอันเดียว

ราชา: .....หั่นมั้ย
วิชัย: เอ่อออ ไม่หั่น
ราชา: .... จัด    ไป    'จารย์

ราชากลับมาพร้อมไส้กรอกสองอันที่หั่นเป็นชิ้นๆ เรียบร้อยอยู่ในถุง

วิชัย: ราาาาาชาาาาา นี่มันอารายวะ
ซึ่งไอ้การที่วิชัยกินไส้กรอกที่ไม่ได้หั่นหรือที่หั่นแล้วมันก็ไม่ได้ทำอะไรให้ยุ่งยากเท่าไหร่หรอกครับ
ราชา: อ้าว ไม่หั่นเหรอ
วิชีย: แล้วมึงจะใส่ผักให้กูทำเรืออะไร

คือนอกจากราชาจะหั่นไส้กรอกให้แล้ว ราชายังห่วงสุขภาพเพื่อนด้วยการใส่ผักให้ด้วย
ผักที่ใส่ก็ไม่ใช่ใส่แบบผักประดับจานนะครับ มันจัดมาเป็นไร่ครับ มะเขือเทศมันมาเป็นลูกๆ มองไกลๆ นึกว่าสลัดผักใส่ไส้กรอก
ราชา: .................
วิชัย: ........
ราชา: อ่ะ ก็นึกว่าชอบกินผัก
วิชัย: ........ แล้ว...มึงไม่คิดจะใส่ซอสพริกให้กูหน่อยรึ
คือราชาใส่ทุกสิ่งอย่างครับ ยกเว้นทุกสิ่งอย่างที่เป็นของเหลว

ราชา: ....เออ ลืม...
วิชัย:

ราชา: ...... จัด   ไป   จารย์


เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องสุดเคืองสำหรับผม แต่สำหรับคนอื่นๆ จัดได้ว่าเป็นเรื่องธรรมดาเพราะไอ้ใหญ่เพื่อนราชาบอกว่า "ไอ้ราชาเรอะ แม่งสักมันซื้อเป๊ปซี่มันก็ยังซื้อผิดได้"

แต่กระนั้นพวกเราก็ยังจะต้องสั่งของกับราชาต่อไป แต่คราวนี้อาจจะต้องอาศัยไหวพริบกันนิดนึงเช่น ถ้าจะสั่งเป๊ปซี่ อาจจะต้องบอกราชาให้ซื้อโค้กแทน เผื่อพื้นที่จินตนการให้ราชามันเข้าใจผิด
มีคืนนึง เพื่อนเราคนนึงพยายามจะแก้ปัญหานี้ให้ได้ด้วยการเอากระดาษเอสี่จดรายการก๋วยเตี๋ยวที่ต้องการให้ราชาซื้อมา
ราชา: อืม...เส้นเล็กลูกชิ้นหมู.......จัด    ไป   จารย์

หลายชั่วโมงต่อมา


พี่คนนึง: เฮ้ยยยย ไอ้รา! มึงจะซื้อเย็นตาโฟมาทำซากอ้อยอะไรวะ กูจะแดกก๋วยเตี๋ยว

ราชา: ...อืม...จัด ไป จารย์



นอกจากราชาจะมึนแบบจัด-ไป-จารย์แล้ว ราชายังชอบมาสาย สายแบบสม่ำเสมอ

แต่อย่าเพิ่งคิดว่าราชาเป็นคนมาสายแบบขอไปทีนะครับ เค้ามีเหตุผลของเขา

ราชา: แว่นเหรอ...

วิชัย: อืม...มีไร
ราชา: คือเราไปสายหน่อยนะ
วิชัย: ราชา อืม..เป็นไร
ราชา: คือมอเตอร์ไซค์ยางแตก
วิชัย: ...ยางแตก!
ราชา: เอ่อ...ยัง ไง ดี
วิชัย: มึงทำไงได้ละ มึงก็บดๆ มาละกัน
ราชา: .... จัด ไป จารย์....

 

 

 

 

สิบห้านาทีต่อมา...
ราชา: แว่นเหรอ..
วิชัย: อืม...มีไรอีก
ราชา: คือเราไปสายหน่อยนะ
วิชัย: ....
ราชา: คือมอเตอร์ไซค์น่ะ ยางแตก
วิชัย: ....
ราชา: ....
วิชัย: อืม...ก็แล้วมึงไม่ใช่โทรมาบอกกูแล้วเรอะ
ราชา: .....ใช่ไงตอนเมื่อกี้ มันยางหลัง แต่ตอนนี้ยางหน้า

 

วิชัย: .....เหี้ย มึงจะทำอะไรก็ทำเหอะ
ราชา: ..... จัด ไป จารย์

 

 

 

 

 

 

ครับขั้นกว่าของยางแตกก็คือยางแตกสองข้าง และขั้นสูงสุดของยางแตกสองข้างก็คงจะเป็นยางแตกสองข้างพร้อมกันซินะ
...จัด   ไป   จารย์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ราชา: แว่นเหรอ...

วิชัย: อืม...มีไรอีก
ราชา: คือ...เราไปสายหน่อยนะ
วิชัย: อันนี้กูรู้แล้ว ไม่ต้องบอกกูแล้ว
ราชา: จัด   ไป  จารย์


วิชัย: แล้วยังไงต่อ มึงปะยางยัง
ราชา: เรียบร้อยแล้ว เนี่ยกำลังมาเลย
วิชัย: เออ...มาเร็วๆ
ราชา: .....
วิชัย: .....
ราชา: ....
วิชัย: .....
ราชา: คือแบบ...เอ่อ...น้ำมันหมด


วิชัย: ...น้ำมันหมด!!~
ราชา: ก็เนี่ย...แบบกำลังเข็นมอเตอร์ไซค์หาปั๊มอยู่
วิชัย: ...ไอ้ ไอ้ ไอ้(ไม่รู้จะบรรจงสรรหาคำบรรยายอะไรให้มันเหมาะสมกับกับความมึนได้ลงตัว)
ราชา: ..... จัด   ไป   จารย์

 

 แสรดดดด

สิ่งที่เหนือกว่ายางแตกคือ ยางแตกสองข้าง
สิ่งที่เหนือกว่ายางแตกสองข้างคือ น้ำมันหมด...
สิ่งที่เหนือกว่าที่สุดคือ...ยางแตกสองข้างแล้ว น้ำมันเสือกมาหมดอีก

 

ซากแฟ้บที่สุด!!~

 

 

 

 

ปล.

ตอนนี้เค้ามีกด like กันแล้วนะ
หากชอบเอนทรีนี้ก็เอ่อ...นอกจากจะขอแรงให้กดดาวแล้วเนี่ย....
อยากจะขอแรงทุกท่านอีกประมาณสามแคลอรี่ขยับเมาท์แล้วกด like ตรงข้างล่างขวามือด้วยนะครับ

 

ชอบมากให้ดาวแดง
ชอบอย่างแรงกด like

แต่ถ้าชอบมากอย่างแรงงง
กด like ให้ดาวนะจ๊ะ

 

 

อะ..เร็ว...จัด ไป จารย์